شریعت نور

چهاردهم خرداد ، سالروز رحلت امام خمینی ( ره )

یک، دو، سه، چهار، پنج،...، چهارده، پانزده....

چهارده، پانزده....

چهارده، پانزده...

چهارده یعنی خداحافظی، پانزده یعنی دوبارگی.

چهارده یعنی روزی که خاک‏های جهان، زیر و رو می‏شوند، پس می‏روند و پیش می‏آیند و هر خاکی و خاک هر نقطه‏ای می‏خواهد کلمه حق را دربر بگیرد.

پانزده یعنی هوا را مهمان ریه‏ها کردن؛ ریه‏ها را از اکسیژن و شعار پر کردن؛ انبساط رگ‏های خیابان با دویدن؛ حماسه را با مشت‏های گره کرده، صدا کردن.

چهارده یعنی با شمع‏های جهان، جلسه گذاشتن؛ روشنایی‏های تاریخ را به جلسه شبانه آوردن؛ گریه را به مستی، بهانه کردن؛ شکوه‏ها ز دست زمانه کردن .⁽¹⁾

چهارده یعنی تولد زیارتگاه؛ دعوت کبوتران عالم به یک گنبد جدید؛ به اهتزاز درآمدن پرچم گریه؛ اتحاد فلزهای متبرک جهان برای به دنیا آمدن یک ضریح نو؛ قیام گلدسته‏های تازه.

چهارده یعنی دست‏ها را شمردن و نتوانستن؛ فرود آمدن دست‏های پریشان روی سرها.

پانزده یعنی احیا شدن، رمز زندگی را یافتن...

چهارده یعنی

لبخند تو خلاصه خوبی‏هاست

لختی بخند، خنده گل، زیباست

 خواب بودم خواب دیدم مرده ام        بی نهایت خسته و افسرده ام

تا میان گور رفتم دل گرفت            قبر کن سنگ احد را گل گرفت

روی من خروارها ازخاک بود         وای قبر من چه وحشتناک بود

بالش زیر سرم  از سنگ بود          غرق ظلمت ؛سوت و کورو تنگ بود

هر که امد پیش ؛ حرفی زد و رفت          سوره ی حمدی ؛ برایم خواند و رفت

خسته بودم هیچ کس یارم نشد                 زان میان ؛ یک تن خریدارم نشد

نه رفیقی ؛ نه شفیقی؛نه کسی                ترس بود و وحشت و دلواپسی

ناله می کردم ولیکن بی جواب              تشنه بودم در پی یک جرعه اب

امدند از راه نزدم 2 ملک                     تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا: بگو دین تو چیست ؟          دیگری فریاد زد :رب تو کیست؟

گرچه پرسشها به ظاهر ساده بود               لرزه بر اندام من افتاده بود

هر چه کردم سعی تا بگویم جواب              سد نطقم شد هراس و اضطراب

از سکوتم ؛ان دو گشته خشمگین                  رفت بالا گرزه های اتشین

قبر من پر گشته بود از نار و دود                 بار دیگر با غضب پرسش نمود

ای گنه کار سیه دل؛ بسته لب                         نام اربابان خود یک یک ببر

گوئیها  لبها به هم چسبیده بود                         گوئیها گوش نامشان نشنیده بود

ناله های خویشان؛ از یاد رفت                    وای سعی و زحمتم بر باد رفت

چهره ام از شرم می شد سرخ و زرد             بار دیگر بر سرم فریاد کرد

در میان عمر خود کن جستجو                     کارهای زشت و نیکت را بگو

کارهای زشت من بسیار بود                 بر زبان اوردنش دشوار بود

هر چه می کردم به اعمالم نگاه                 کوله بارم بود مملو از گناه

چاره ای جز لب فرو بستن نبود                 گرز اتش بر سرم امد فرود

عمق جانم از حرارت اب شد                  روحم از فرط الم بی تاب شد

چون ملائک ناامید از من شدند               اب پاکی روی دستم ریختند

عمر خود را ای جوان کردی تباه              نامه اعمال تو باشد سیاه

ما که ماموران حق داوریم                      پس ترا سوی جهنم می بریم

1-ایا سینه زدن عزاداران حسینی با سینه لخت جایز است؟

ایت الله مکارم: احتیاط واجب ان است که مردان از این کار خوداری کنند.

ایت الله تبریزی : سینه زدن به نحو مزبور مانعی ندارد و در صورتی که در دید زنان است احتیاط ان است که پیراهن بپوشند .

ایت الله صافی : اگر در معرض دید زنان نامحرم نباشد اشکال ندارد .

مرحوم امام (قدس سره) : اشکال ندارد مگر در صورتی که مفسده باشد و بر زنان واجب است از نگاه کردن به بدن نامحرم اجتناب نمایند.

نمایشی است که با حضور مردم توسط چند نفر در محوطه ای انجام می گیرد بازیگران در نقش قهرمان کربلا یا دشمنان و اشقیاء کربلا با لباس های مخصوص و ابزار های جنگی و اسب و مشک اب ... ایفای نقش می کنند. هدف از ان مجسم کردن و نمایش دادن شهادت جانسوز ابا عبدالله الحسین(ع) و یاران ان بزرگوار و ظلم و بی رحمی یزیدیان و مخالفین سیدالشهداء (ع) یا یکی از حوادث مربوط  به واقعه کربلا است . این نمایش رجز خوانی ؛ شهادت خوانی ؛اسقیاء خوانی و شعر خوانی از زبان سران سپاه  عمر سعد ؛ هجران خوانی  از زبان اسراء کربلا ... است.

سوالات(شبیه خوانی یا تعزیه خوانی):

1-     شبیه خوانی در ماه محرم و به نقش امام و فرزندانش در امدن چه حکمی دارد؟

مرحوم امام و فاضل(قدس سره) :  شبیه خوانی اگر مشتمل بر محرمات نباشد و موجب وهن مذهب نشود اشکال ندارد و بهتر است به جای ان روضه بخوانند.

ایت الله گلپایگانی : تعزیه خوانی اگر مشتمل بر استعمال الات موسیقی از قبیل طبل و سنج و شیپور نباشد و غناء و دروغ نخوانند و مرد لباس مختص زن نپوشد اشکال ندارد ولکن بهتر است به جای  ان مجلس روضه برگزار نمایند.

ایت الله تبریزی : تعزیه و شبیه خوانی چنانچه مشتمل بر حرام نبوده و وهن  به معصومین (ع) (سبک نمودن مقام معصومین )نباشد مانعی ندارد و استعمال الات لهو به نحو لهوی جایز نیست ولو در مجلس عزاداری باشند . ولی استعمال طبل و سنجی که از الات لهو نباشد مانعی ندارد.

مقام معظم رهبری: اگر مراسم شبیه خوانی مشتمل بر امور دروغ و باطل نباشد و مستلزم مفسده هم نباشد و باتوجه به مقتضیات زمان  باعث وهن مذهب حق تشیع هم نشود اشکال ندارد. ولی در عین حال بهتر است که به جای انها مجالس وعظ و ارشاد و ذکر مصائب حسینی و مرثیه خوانی برپا شود.

سوال :

1-ایا جایز است زنان با حفظ حجاب و پوشیدن لباس خاصی که بدن انان را بپوشاند در دسته های سینه زنی و زنجیر زنی شرکت کنند؟

مقام معظم رهبری: شرکت زنان در دسته های سینه زنی و زنجیر زنی جایز نیست.

ایت الله صافی : با توجه به این که وجوب مثل نماز جمعه از بانوان ساقط است و یکی از حکمتهای ان حضور نیافتن در مجامع عمومی است اگربانوان همراه دسته جات نباشند به سفارشات و سنتهای اسلامی نزدیکتر است و اگر حضور انها معرض مفسده و نظر اجانب باشد جایز نیست.

1-     نظر مبارک را در رابطه با کیفیت مطلوب نحوه عزاداری سالار شهیدان (ع) بیان فرمایید؟

ایت الله مکارم شیرازی : بهترین شیوه عزاداری ؛ تشکیل مجالس با شکوه و ذکر اهداف مقدس امام حسین (ع) و تاریخچه کربلا و تحلیل فرازهای ان و مراسم سوگواری و همچنین تشکیل  دستجات عزاداری با شکوه ؛ توام با شعارهای بیدار کننده و سازنده و پخش جزوه ها و پوست رهای حساب شده و پر محتوا و استفاده  از پلاکاردها و شعارهای جالب و جاذب و روشن کننده اهداف عزاداری حضرت سیدالشهداء (ع) و مانند ان است.

علم چوب یا اهن بزرگی است که به صورت افقی بر روی کتف انسان در جلو هیاتها و دسته های عزاداری به عنوان نوعی شعار و علامت حمل می شود وبالای ان صفحه های فنری قابل انعطافی وجود دارد که مزین به پر و جواهرات و مجسمه و غیره است .

سوالات (استفاده از «علم» در دسته های عزاداری):

1-استفاده از علم در مراسم عزاداری سیدالشهداء (ع) یا قرار دادن ان در مجالس عزا یا حمل ان در دسته های عزاداری چه حکمی دارد؟

مرحوم امام (قدس سره) : اشکال ندارد.

مقام معظم رهبری : فی نفسه اشکال ندارد ولی نباید این امور جزء دین شمرده شود.

ایت الله صافی : فی حد نفسه اشکال ندارد . ولی در همه امور رعایت اعتدال و میانه روی خوب است و باید عمده نظر به حقایق قیام بزرگ حسینی (ع) و گرفتن درس دینداری و فداکاری برای دین و ثواب عزاداری و تعظیم شعائر باشد.

ایت الله فاضل : استفاده در عزاداری از انها جایز است.

بندگان خدا! از خدا بترسيد و از دنيا برحذر باشيد كه اگر بنا بود همه دنيا به يك نفر داده شود و يا يك فرد براى هميشه در دنيا بماند، پيامبران براى بقا سزاوارتر بودند و جلب خشنودى آنان بهتر و چنين حكمى خوش آيندتر بود، ولى هرگز! زيرا خداوند دنيا را براى فانى شدن خلق نموده كه تازه هايش كهنه و نعمت هايش زايل خواهد شد و سرور و شادىاش به غم و اندوه مبدّل خواهد گرديد، منزلى پست و خانه اى موقّت است، پس براى آخرت خود توشه اى برگيريد.

فرمانده عشاق آگاه حسين است

بيراهه مرو ساده‌ترين راه حسين است

از مردم گمراه جهان راه مجوييد

بخشودگی اهل گنه در صف محشر

وابسته به یک گردش چشمان حسین است

=====

عالم همه قطره اند و دریاست حسین

خوبان همه بنده اند و مولاست حسین

ترسم که شفاعت کند روز جزا قاتل خویش

از بس که کرم دارد و آقاست حسین

نقل شده است مردی اذربایجانی به هندوستان مسافرت کرده بود روزی گروه زیادی از مردم را دید که به سمت میدان بزرگی با شتاب حرکت می کردند او می گوید :از بغض از مردم علت ماجرا را پرسیدم . به من گفتند : طایفه ای از هندوها جنازه ای دارند و می خواهند ان را بر طبق مراسم خاصشان در اتش بیاندازند و بسوزانند . این کار مطابق با ایین انان است. من به سمت میدان دویدم ؛ دیدم انان هیزم فراوان و ماده سوختنی فراهم نموده اند جسد را در وسط هیزم ها قرار دادند؛ ان جنازه زنی بود . اتش را روشن کردندومحدوده بزرگی از میدان را اتش فرا گرفت . اتش جسد زن را سوزاند و ان را خاکستر گرداند  مگر سینه او را ؛ اتش اصلا در ان اثر نگذاشت ؛ حاضران تعجب کردند . موبدان « عالم و پیشوایای انان» دستور داد هیزم و ماده سوختنی بیشتری بریزند و کلماتی را می گفت و سعی در سوزاندن بقیه جسد ان زن داشت اما اتش در ان اثر نگذاشت . موبدان گفت: این زن صاحب گناه بزرگی است که در زمان حیاتش مرتکب شده است. رنگ خویشاوندان او تغییر کرد و زرد شد ؛ بعضی به بعض دیگر نگاه می کردند تا اینکه به زنی که خواهر میت بود گفتند تو از کارها و اسرار خواهرت اگاه بودی چه گناهی از او سر زده است؟

او سو گند خورد که از خواهرش جز خیر نمی داند و او بر طبق مذهب خود عمل می کرد و اهل عبادت و زهد بود مگر اینکه روزی از روزهای ماه محرم من همراه خواهرم در مجلس مسلمانان حاضر شدیم.مجلس سوگواری و عزاء حسین(ع) و ذکر مصائب ایشان بود .نوحه خوان  می خواند و مسلمانان عزادار به سینه می زدند . دلمان سوخت و من و خواهرم مثل سایر عزاداران شروع به سینه زدن کردیم.

موبدان گفتند:این ان گناه بزرگی است که به سبب ان سینه این زن را اتش نمی سوزاند.